All I want is a pair of shoes

My mother always told me we don't have much money to buy another shoes

and I really want to have a new shoes

Everyday on my way home from school

I became friend with the boy as young as me

We run , we play with my toy cars, 

We laugh as if the world is so perfect.

I saw a shoe store

and ask how much a pair will be

I grabbed the cheapest one that fits me

but its two hundred and fifty

sadly, another day

I can't still buy the shoes I really want to be

I save my allowance

I didn't but candies anymore

I didn't buy toys anymore

I just want to have a shoes that will perfectly fit me

I decide to try again

Ask the store owner if I can buy the shoes

"You still lack some" he said

"But I really need a shoes that fits me" I answered with tears in my eyes

He curiously ask why do I need one, even though I still have a nice shoes with me

I told him humbly

"I saw my friends feet full of dirt and scratches and yet he is still so happy with his life, I want to buy him a shoes, so he can be more happier with out the pain of scratches."

Suddenly

He gave me the strongest shoes he have and it perfectly fits me

And surely will perfectly fit my friend's feet. =)

Masayang Mahirap

Sige na naman !!!

      Ang hirap talaga ng buhay sa Pilipinas. Ang hirap makahanap ng pera. Kapag wala kang pera, hindi ka makabili ng pagkain. Kapag wala kang pagkain lalo kang hindi makakilos para makahanap ng pera. Kapag hindi ka na makakilos lalo ka pang magkakasakit. Tapos wala ka pa ding pera. Sa lahat ng oras kailangan ng PERA.!

        Sa simpleng college student na katulad ko, hindi din maiwasan na hindi problemahin ang pera na yan. Idadag dag pa sa santambak na project , assignments at review sa nalalapit na finals. Sa bawat galaw mo kailangan na pera. Papunta sa school  - pamasahe, pag gutom - pambili pagkain, magpapaphoto copy - piso, pa-print- lima, sampu kapag may picture, pang pawi sa napapanis mong laway - dos para sa tatlo, hindi nga lang dos eh, piso isa na candy ngayon. At pati nga pala ang klase ng TF na kami ang nagbabayad. Na lagi nalang nakakastress sa tuwing darating ang examinations. Haay, pera nga naman. Ang sistema ng pera. Hindi ka pwedeng mabuhay ng hindi humahawak ng maduming pera.

           Oo, katulad mo din ako. May problema sa pera. Actually hindi naman big deal sa akin ang pera (nakakalat nga lang sa amin ung supot supot ng bentsingko haha) , but it's a very big big deal ! . nalalapit na ang pagdildil ng asin kapag hindi pa ako kumilos. Read my posts... Kung merong magpapatawa sa inyo sa post ko, tumawa kayo. Kung merong magpapainis, mainis kayo. At higit sa lahat kung nakuha ang interes nyo balik balikan nyo. Wag nyo na din kalimutan iexplore ang mga aalialigid na "Ads".. Click nyo lang yun sobrang laking tuwa na nun sa akin.

              Advice ko lang. Kung gusto mo din ng pera. Try mong gumawa ng blog. Hindi naman masama kung subukan. tapos mamamasyal din ako sa blog mo. Basta ibigay mo lang ang direksyon. ^_^

          

MAHIRAP = PERA pero PERA = YAMAN  at YAMAN = SAYA therefore MAHIRAP = SAYA.. masaya maging mahirap basta ieenjoy mo ito.

“If you want to feel rich, just count the things you have that money can't buy”

 -  source 

Ningas-Kugon [Right to Write]

Hindi ako mapakali...... 

Naisip ko na namang baguhin ang interface ng "ningas-kugon" kong blog.

Inspired na naman akong magblog dahil sa nakakainspired kong instructor kanina.

at for the nth time ay i-reborn ang blog na ito.

Ang gusto ko lang naman talaga kasing mangyari

ay magsulat.

Magpipindot sa keyboard ng aming computer na may malaking monitor.

Magsulat ng mga salitang magpapangiti at magpapaisip sa mga kaisipang walang maisip.

Ihayag ang lahat ng lalabas sa aking magulong utak.

Atsaka babasahin ng aking mata at bibigyang tunog ng aking bibig.

Kung kaaya aya pakinggan ito'y mananatili.

Ngunit kung masagwa sa pandinig ay buburahin sa ala ala at magiisip ng iba.

Pero bakit nga ba sa una lang?

Dalawang linggo ang pinakamatagal na mayat mayang pagbisita sa blog na ito.

Pagkatapos niyon ay hindi man lang maalalang tingnan kahit ang statistics ng "visitors" nito.

Ningas kugon ba ang blog? 

O ang taong nagmemaitain nito?

Ikaw! O, ikaw nga?

Bakit ka ningas-kugon?

Sa una ang sipag sipag mo, pero sa isang linggo halos hindi mo na maalalang gawin?

Sa una ang ganda, pero malalaspag din.

Sa una masaya, pero sa huli mawawalan ng gana.

Hanggang sa makalimutan mo na minsan ka nga palang naging masipag at matyaga sa ginagawa mo.

Ah teka!, bakit nga pala ikaw ang sinasabihan ko?

Ako nga pala ang may- ari ng blog na to.

Oo nga pala.

Responsibilidad ko ang blog na ito.

Nasa akin ang lahat ng karapatan kung anu man ang gagawin ko sa blog na to.

Kaya bakit ka ba nakikialam?

blog ko nga to diba?

Kumbinsido ka na ba sa sinabi ko sa 2nd stanza?

At ito nga ang sintemyento ko sa mismong oras na to.

Nang maupo ako dito, hindi ito ang nasa isip ko.

Basta na lang dumaloy ang mga salita na lumalabas sa magulo kong isip.

Kahit ako man, ay naguguluhan sa aking mga pinagsasabi.

Ang mahalaga ito'y aking nailabas.

Nagpasaya sa aking isipan at sana'y pati na din sayo.

Ganoon lang.

Ganun lng.

Sana ay patuloy kang magbasa.

Ng kahit ano, sa kahit saan.

Huwag mong hayaan na maging ningas kugon ka.

Magigin mas masaya, kung hanggang huli ay masaya ka.

Write What Is Right [Start of Asking]

Sharing a poem that was written two years ago and dedicated to my seatmate crush on my freshman year in college. =P

Start of Asking

by 

Ehm-ehm

Ive started to dream 'bout him,

We've started to talk,

We've started to talk seriously

Ive started to find him every minute

Started to think deeply about him

Started to know what are his problems

Started to be a friend....

Started to be jealous of somebody near him,

Started to know everything about him,

Started to comfort him when his sad

Started to help him every way I want

Started to think why im doing this

Started to be confuse

Started to think why im writing this all

And started to think what will happen tommorow,

If this feelings will continue and bloom

Or will just ENDED up regretting everything i wrote...

START or STOP, choice that can make me happy or can make me die,

Im scared if i try, but im dying if i wont....

Im hoping, but someone tells me he's not the one...

I dont know what to do,

It really bothers me...

Hope he knows......

Hope he really knows......t_t

and after two long years he don't now it yet and will never know until he will read this post..

*Sigh* a sad ending.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

You must learn something!.

Comments, Suggestions, Reactions, Violent Reactions, Oppositions, Response
You are not all welcome. =)
Just write it on the comment box so we can have a good conversation.

Always Learning,

Write What Is Right [LATA]

I'm wondering if I've got the talent in writing.. hmmm

Recently I was inspired by a "human being" to be interested in writing. Since then, I have wrote several Literary works (If that's what you call it =P) which I want to post here. Most of it are written in Filipino which I am very much comfortable using. 

Lata

by: Ehm-Ehm

I

Ikaw ay pumasok sa isang malaking gusali

Maingay, Makulay, Madaming laman

Doon namili ka ng bagay na makakapagpatawid sa iyong pangangailangan

Nakita mo ako, nilapitan, pinuntahan

mura, masarap

Kaya't isa ako sa mga pinili mo at binayaran

II

Ako ay iyong binitbit

at mabilis na dinala sa iyong bahay

nilagay sa parihabang may bulaklakin na disenyo

naramdaman ko ang tigas ng kahoy na may apat na paa

at doon pinilit mo akong buksan

gamit ang mabibigat mong kamay

hawak ang matulis na bagay

pagkatapos ng ilang ikot

READ MORE